Izrael: Herzog wybiera Eisenkot do utworzenia rządu bez nabytej koalicji

Prezydent Izraela Isaac Herzog ogłosił w sobotę, 7 listopada 2026 r., że powierzy Gadiemu Eisenkot, byłemu szefowi sztabu i przewodniczącemu partii Yashar utworzenie rządu po wyborach parlamentarnych 27 października. Konsultacje dały przeciwnikowi zalecenia 67 z 120 posłów w porównaniu z 46 dla Benjamina Netanyahu. Decyzja ta otwiera możliwość zmiany, ale nie oznacza, że Eisenkot już zastąpił premiera. [S2] [S5] [S7]

Ogłoszenie przed oficjalnym wykonaniem mandatu

Publikacje opisują to samo wydarzenie, z ważnym rozróżnieniem kalendarza: pomimo tytułów prezentujących mandat, jaki już został przydzielony, komunikat prezydencki cytowany przez elDiario.es przewiduje jego oficjalne zwolnienie w niedzielę o godzinie 17.00, w rezydencji prezydenta. Al Jazeera i The Jerusalem Post potwierdzają tę separację między ogłoszeniem soboty a ceremonią następnego dnia. [S5] [S6] [S7]

Eisenkot będzie miał 28 dni na utworzenie rządu. Herzog może przedłużyć ten okres o 14 dni. Eisenkot wezwał do utworzenia "krajowego rządu nadzwyczajnego", ale ten cel polityczny nie jest ważny dla stron, które mogą go poprzeć. [S1] [S2] [S7]

Zalecenia, które nie zostały jeszcze przyjęte przez rząd większościowy

Netanyahu Likud przybył na szczyt z 27 miejscami przed Yasharem, który wygrał 21. Według wysłania Reuters opublikowanego przez Público, blok nacjonalistyczny i religijny premiera wybrał 53 osoby, w porównaniu do 48 osób z czterech formacji bloku Eisenkot. Arabskie partie mają 19 miejsc. W związku z tym żaden blok nie jest w stanie samodzielnie utrzymać większości parlamentarnej. [S1] [S4]

Wybór prezydenta zależy od poparcia wyrażonego podczas konsultacji, nie tylko od rankingu partii w wyborach. Zjednoczony judaizm Tory, historycznego sojusznika Netanjahu, odmówił rekomendacji jego kandydatury. Arabskie partie poparły Eisenkot. Decyzje te wyjaśniają korzyści uzyskane przez przeciwnika od prezydenta, nie gwarantując, że ci sami wybrani urzędnicy zatwierdzą jego przyszły rząd. [S3] [S5]

Strony arabskie w centrum negocjacji

Główny paradoks leży na ich miejscu w przyszłej większości. Público i La Vanguardia donoszą, że Eisenkot odmówił utworzenia sojuszu z partiami arabskimi, podczas gdy ich przywódcy zalecali mu, by spróbował zmienić stronę Netanjahu. Ich poparcie dla jego powołania nie reguluje zatem ich ewentualnego uczestnictwa w pracach wykonawczych ani warunków wsparcia zewnętrznego. [S1] [S3]

Dla ich wyborców konkretną kwestią jest zdolność ich przedstawicieli do wywierania wpływu na decyzje, poza wyborem negocjatora. Analiza wsparcia musi zatem odróżnić trzy różne zobowiązania: zalecenie kandydata, umożliwienie nominacji jego rządu i uczestniczenie w trwałej większości. Na tym etapie źródła ustalają pierwsze, ale nie porozumienie co do pozostałych dwóch. [S1] [S5] [S7]

Pozostaje wiele sposobów: rząd mniejszościowy ze wsparciem zewnętrznym, zbliżenie ze stronami ultraprawosławnymi lub wzór jedności narodowej. Wszystkie mają przeszkody. Według La Vanguardia, Avigdor Lieberman, przywódca Yisrael Beitenou, odmawia w szczególności kierownictwa zależnego od partii arabskich i zamiast tego przewiduje koncesje na rekrutację wojskową ultraprawosławnych, aby przyciągnąć ich formacje. [S1] [S3]

Negocjacje te wiążą się z dużym indywidualnym obowiązkiem: służbą wojskową. Ogranicza również potencjalnych partnerów w zakresie podziału ograniczeń między obywateli. Dostępne informacje nie opisują jednak uzgodnionej reformy, jej wyłączeń ani praktycznych konsekwencji: są to nadal stanowiska negocjacyjne. [S3]

Netanyahu pozostaje w biurze oczekując

Netanjahu potępił perspektywę rządu wspieranego przez partie arabskie, oskarżając ich w szczególności o wspieranie terroryzmu. Oskarżenia te są częścią jego argumentu politycznego, a nie faktów wykazanych w artykułach. Yashar odpowiedział potępiając przemowę. Ta konfrontacja nie rozwiązuje centralnej niepewności: które strony zgodzą się wspierać ten sam zespół i program? [S3] [S6]

W przypadku niepowodzenia Eisenkot procedura przewiduje dalsze możliwości wyznaczenia i ewentualnych dalszych wyborów. Dopóki rząd nie uzyska zaufania Knesset i nie przejmie funkcji, odchodzący dyrektor wykonawczy pozostaje tymczasowo na miejscu. Mandat ten otwiera zatem negocjacje; nie kończy on procesu transformacji władzy. [S7]