Kino: "Nie widziano ani nie poznano" uwodzenia ", Miserables" podzielić, "Gorset" gromadzi

Co wybrać w tym tygodniu? "Le Corset" cieszy się zbieżnością pozytywnych opinii, podczas gdy "Les Misérables" podnosi rezerwy o różnej intensywności. Wybory francuskie i szwajcarskie pokrywają się, nie ogłaszając dokładnie tych samych nowych cech: "Ani widoczne, ani znane", zalecane we francuskiej prasie, zostało już wydane we Francji 7 października. Pozostałe francuskie wyjścia, o których tu mowa, ogłoszono na 14 października 2026 roku. [S1] [S2] [S5] [S8]

"Ani widziana, ani znana": komedia, która wchodzi w sceny

W filmie Marca Fitoussiego Isabelle Huppert gra Corinne Maclou, która jest zdeterminowana, aby w końcu dostać rolę. Jego spotkanie z Sandrine Kiberlain daje mu nadzieję na miejsce w środowisku, gdzie bliskość gwiazd nie gwarantuje uznania zawodowego. Osobiste ambicje i zależność od tych, którzy mogą otworzyć drzwi odżywia komedię. [S5] [S8]

Pascal Gavillet zaleca film w tym samym artykule opublikowanym w ciągu 24 godzin i w Genewskim Tribune: dlatego nie jest to dwie niezależne opinie. Docenia samowystarczalność wykonawców i wskazuje na różnice społeczne w kinie. Jego rezerwacja jest dokładna: ta satyra może być bardziej okrutna i nie podejmuje ryzyka. Propozycja, kto pierwszy szuka komedii postaci, a nie rozliczenia rachunków. [S5] [S6]

"Le Corset": najbardziej dobrowolny wybór

Animowany film Louisa Clichy 'ego śledzi Christophe' a, jedenastoletniego chłopca, który dorastał na francuskiej farmie w latach 80. Jego ortopedyczny gorset wystawia go na kpiny; muzyka i spotkanie z Clarą poszerzają horyzont. Libération zaleca tę historię emancypacji, Le Nouvel Obs przyznaje mu cztery na pięć gwiazd i Pascal Gavillet salutuje jego projekt, rytm i miękkość. [S1] [S2] [S5]

Inrokuptyble przynoszą niuanse: historia nauki pozostaje klasyczna, ale skolioza bohatera staje się prawdziwą zasadą tworzenia, co zniekształca rzeczywistość. Magazyn podkreśla również reprezentację świata wiejskiego, dbającego o swoje ograniczenia, nie ograniczając mieszkańców do karykatur. Dla widza, zainteresowanie leży tak samo w tym wizualnym wynalazku jak w podróży dziecka poszukującego swojego miejsca. [S4]

"Les Misérables": pokaz, którego wybory są dyskutowane

Fred Cavayé łączy Vincenta Lindona w Jean Valjean i Tahar Rahim w Javert w adaptacji 2h56. New Obs przyznaje mu trzy na pięć gwiazd. Pascal Gavillet uważa wynik za funkcjonalny, ale zbyt długi i oczywista konieczność. Te umiarkowane oceny kontrastują z odrzuceniem Libération, która obwinia film za polityczną sprzeczność. [S1] [S2] [S4] [S5]

Nieporozumienie dotyczy głównie tego, co zachowuje Hugo w ramach adaptacji. W Slate, Jean- Michel Frodo broni wolności adaptacji, ale wierzy, że psychologia i więzi rodzinne tutaj mają pierwszeństwo nad społecznym i politycznym znaczeniem powieści. Olivier Joyard w Les Inrockuptibles dostrzega czytelność emocji, szczególnie wokół Fantine, Marius i Cosette, jednocześnie ubolewając nad skutecznością, która tłumi bunt. Te krytyczne wyroki nie stanowią jednogłośnego werdyktu: wyjaśniają oczekiwania, z którymi należy podejść do filmu. [S3] [S4]

"Minotaur": mistrzowskie uwodzenia, dzielące chłodno

Dystrybutor potwierdza francuskie wydanie "Minotaure" 14 października, jego czas trwania 2h20 i jego inspirację czerpaną z "La Femme infidele" Claude 'a Chabrola. Andrei Zviaguintsev umieszcza historię w Rosji w 2022 roku, wokół biznesmena, którego życie rodzinne i zawodowe zmienia się w przemoc. [S7]

Inrokuptibles pozdrawiają dokładność narracji kryminalnej. Slate rozważa zimną realizację, która ma znaczenie dla wyrażania przemocy prywatnej i kontekstu politycznego; Wręcz przeciwnie, Pascal Gavillet widzi zbyt wykalkulowanego mechanika, biednego w emocjach. Inna różnica w czytaniu: Libération mówi alegorii, podczas gdy Frodo odmawia zmniejszenia filmu do metafory. W opisie tej historii, presja mobilizacji na firmy również staje się instrumentem osobistych manewrów bohatera: polityczne przymusy nie wymażą jego odpowiedzialności. To fikcyjna konstrukcja. [S1] [S3] [S4] [S5]

Inne sposoby wyboru sesji

Dla kina rozmowy, Libération i Les Inrockuptibles polecają "Dzień jego powrotu", Hong Sang-soo, wokół aktorki przesłuchanej przez trzech dziennikarzy. Do filmu dokumentalnego "Kto jeszcze żyje" Nicolasa Wadimoffa gromadzi dziewięć świadectw palestyńskich uchodźców w Republice Południowej Afryki; Slate podkreśla urządzenie znakowania na ziemi, które przywraca miejsca pozostawione i singularyzuje trasy. Wreszcie, "Brama bogów", film z Tajwanu w 2002 roku, jest przykrywką, a nie nowością. Oddzielne propozycje wyboru według jego pragnienia spotkania, świadków lub odkryć dziedzictwo. [S1] [S2] [S3] [S4]