Bioscoop: "Noch gezien noch bekend" verleidt, "The Miserables" kloof, "The Corset" verzamelt

Wat moet ik deze week kiezen? "Le Corset" heeft gunstige meningen, terwijl "Les Misérables" reserves van uiteenlopende intensiteit aantrekt. De Franse en Zwitserse selecties overlappen elkaar, zonder precies dezelfde nieuwe features aan te kondigen: "Noch gezien noch bekend," aanbevolen in de Franse pers, werd reeds op 7 oktober in Frankrijk uitgebracht. De andere Franse uitstapjes die hier genoemd worden worden aangekondigd op 14 oktober 2026. [S1] [S2] [S5] [S8]

"Noch gezien noch gekend": een komedie om de scènes te betreden

In Marc Fitoussi's film speelt Isabelle Huppert Corinne Maclou, een extraatje dat vastbesloten is om eindelijk een rol te krijgen. Zijn ontmoeting met Sandrine Kiberlain geeft hem hoop op een plek in een omgeving waar de nabijheid van de sterren geen professionele erkenning garandeert. Persoonlijke ambitie en afhankelijkheid van degenen die deuren kunnen openen voeden komedie. [S5] [S8]

Pascal Gavillet adviseert de film in hetzelfde artikel gepubliceerd in 24 uur en de Geneva Tribune: het zijn dus geen twee onafhankelijke meningen. Hij waardeert de zelfverwaarlozing van performers en hoe het verhaal wijst op de sociale verschillen in de bioscoop. Zijn reservatie is precies: deze satire kan wreder zijn en neemt weinig risico. Een voorstel voor wie eerst een karakter comedy zoekt, in plaats van een account afwikkeling. [S5] [S6]

"Le Corset": de meest consensuele keuze

Louis Clichy's animatiefilm volgt Christophe, een elfjarige jongen die opgroeide op een Franse boerderij in de jaren tachtig. Zijn orthopedische korset stelt hem bloot aan spot; muziek en zijn ontmoeting met Clara verbreden zijn horizon. Libération beveelt dit emancipatieverhaal aan, Le Nouvel Obs geeft hem vier van de vijf sterren en Pascal Gavillet groet zijn ontwerp, ritme en zachtheid. [S1] [S2] [S5]

De Onrocoptibles brengen een nuance: het leerverhaal blijft klassiek, maar de held scoliose wordt een echt principe van enscenering, wat het echte vervormt. Het magazine belicht ook een vertegenwoordiging van de plattelandswereld die oog heeft voor haar beperkingen, zonder haar inwoners te beperken tot karikatuur. Voor de kijker ligt de interesse evenveel in deze visuele uitvinding als in de reis van een kind dat zijn plaats zoekt. [S4]

Les Misérables: een show waarvan de keuzes worden besproken

Fred Cavayé brengt Vincent Lindon samen in Jean Valjean en Tahar Rahim in Javert in een bewerking van 2u56. The New Obs kent hem drie van de vijf sterren toe. Pascal Gavillet beschouwt het resultaat functioneel, maar te lang en een duidelijke noodzaak. Deze gematigde beoordelingen contrasteren met de afwijzing van Libération, die de film de schuld geeft van een politieke tegenstrijdigheid. [S1] [S2] [S4] [S5]

De onenigheid betreft vooral wat de aanpassing van Hugo behoudt. In Slate verdedigt Jean-Michel Frodo de vrijheid om zich aan te passen, maar gelooft dat psychologie en familiebanden hier voorrang hebben op de sociale en politieke betekenis van de roman. Olivier Joyard, in Les Onrockuptibles, herkent een leesbaarheid van emoties, vooral rond Fantine, Marius en Cosette, terwijl hij betreurt een efficiëntie die de opstand verstikt. Deze kritische oordelen vormen geen unaniem oordeel: ze verduidelijken de verwachtingen waarmee de film te benaderen. [S3] [S4]

"Minotaurus": meesterlijk verleidt, koudheid verdeelt

De distributeur bevestigt de Franse release van "Minotaure" op 14 oktober, de duur van 2u20 en zijn inspiratie uit de "La Femme infidele" van Claude Chabrol. Andrei Zviaguintsev plaatst het verhaal in Rusland in 2022, rond een zakenman wiens familie en beroepsleven verandert in geweld. [S7]

De Onrocoptibles groeten de juistheid van het criminele verhaal. Slate beschouwt de koelte van de realisatie als relevant voor het verwoorden van privégeweld en politieke context; Integendeel, Pascal Gavillet ziet een monteur te berekend, arm aan emotie. Een ander verschil in lezen: Libération spreekt allegorie, terwijl Frodo weigert de film te reduceren tot een metafoor. In zijn beschrijving van het verhaal wordt de mobilisatiedruk op bedrijven ook een instrument van de persoonlijke manoeuvres van de held: politieke dwang wist zijn verantwoordelijkheid niet. Dit is een fictieve constructie. [S1] [S3] [S4] [S5]

Andere manieren om uw sessie te kiezen

Libération en Les Inrockuptibles bevelen voor een gespreksbioscoop "The Day of his return" van Hong Sang-soo aan, rond een actrice die door drie journalisten wordt geïnterviewd. Voor de documentaire "Wie nog leeft," door Nicolas Wadimoff, verzamelt negen getuigenissen van Palestijnse vluchtelingen in Zuid-Afrika; Slate benadrukt een apparaat van markeringen op de grond die de plaatsen links herstelt en singulariseert de routes. Tot slot, "The Gate of the Gods," een film uit Taiwan in 2002, is een cover, geen nieuwigheid. Afzonderlijke voorstellen om te kiezen volgens zijn wens om het erfgoed te ontmoeten, te getuigen of te ontdekken. [S1] [S2] [S3] [S4]