Izrael: Herzog wybiera Eisenkot jako rząd, ale większość pozostaje do zbudowania

Prezydent Izraela Isaac Herzog ogłosił w sobotę, 7 listopada, że po wyborach w dniu 27 października wybiera Gadi Eisenkot, aby spróbować utworzyć kolejny rząd. Oficjalne wykonanie mandatu zaplanowano na niedzielę 8 listopada. Deutsche Welle, Sky News i Bliski Wschód Eye zgadzają się co do tej decyzji: daje inicjatywę rywalowi Benjamina Netanyahu, nie prowadząc do natychmiastowego odejścia ustępującego premiera. [S3] [S5] [S12]

Zalecenia, jeszcze nie koalicja

Były szef sztabu i przywódca Partii Centralnej Yashar, Eisenkot prowadzi sojusz z 48 z 120 miejsc w Knesset. Camp Netanyahu ma 53 i arabskie formacje, razem, 19. Żaden z dwóch głównych bloków nie osiąga zatem tylko 61 miejsc odpowiadających bezwzględnej większości. [S3] [S12]

Jednak konsultacje prezydenckie dały Eisenkot przewagę: 67 posłów ją zalecało, w porównaniu z 46 w przypadku Netanyahu, podczas gdy siedem z nich nie zalecało nikogo, zgodnie z liczeniem przekazanym przez prezydencję i zgłoszonym przez Sky News. Dwie arabskie formacje, Rasam i Lista Jednolita, poparły jej wyznaczenie. Unifikowany judaizm Tory, tradycyjny sojusznik Netanyahu, nie polecam żaden kandydat. Wynik ten nie jest jeszcze umową rządową. [S5] [S12] [S15]

Istnieje rozbieżność w dystrybucji miejsc arabskich: NDTV przydziela siedmiu wybranych do Rasama, w porównaniu z ośmioma wybranymi do Bliskiego Wschodu. Są one jednak zgodne z 19 miejscami obu formacji łącznie oraz z 67 zaleceniami uzyskanymi przez Eisenkot. Różnica ta nie pozwala na bezsporny podział między obie strony. [S7] [S12]

Arabskie wsparcie dzieli obóz Eisenkot

Eisenkot chce utworzyć "krajowy rząd kryzysowy". Według CNN przewiduje kierownictwo mniejszości wokół czterech formacji swojego sojuszu: Yashar, Together, Yisrael Beiteinu i Demokraci. Arabskie partie mogłyby go wspierać w Parlamencie bez wchodzenia do rządu. CNN stwierdza, że nominacja wymaga zwykłej większości: koalicja z 61 członkami nie jest zatem jedyną możliwą formułą, wbrew temu, co sugeruje uproszczona prezentacja Deutsche Welle. [S3] [S15]

Ta opcja napotyka opór wewnętrzny. Avigdor Lieberman, przywódca Yisrael Beiteinu, odmawia rządowi zależnemu od partii arabskich. Uważa on, że taki dyrektor wykonawczy byłby kruchy i promowałby powrót Netanjahu. Zamiast tego proponuje domagać się porozumienia z ultraprawosławnymi szalami i zjednoczonymi partiami judaizmu Tory. Ten scenariusz pozostaje propozycją, a nie sojuszem. [S15]

Dla wyborców reprezentowanych przez arabskie formacje negocjacje angażują ich wybranych przedstawicieli w zdolność do wywierania wpływu na następnego kierownika. Skonsolidowany wykaz przedstawia swoje zalecenie jako sposób zapobiegania powrotowi rządu Netanjahu. Jednak zalecenie Eisenkot, wspieranie jego nominacji i udział w jego rządzie pozostają osobnymi decyzjami: odmowa formalnego sojuszu niekoniecznie wyklucza zewnętrzne wsparcie parlamentarne. [S12] [S15]

Usługa powszechna, obowiązek w centrum kompromisów

Według CNN warunki udziału rządu obejmują uznanie Izraela za państwo żydowskie, demokratyczne, liberalne i egalitarne, przestrzeganie wartości deklaracji niepodległości, służbę powszechną - wojskową, narodową lub cywilną - oraz uznanie Hamasu za organizację terrorystyczną. CNN uważa, że ten ostatni wymóg uniemożliwiłby stronom arabskim wejście do gabinetu, bez konieczności uniemożliwiania ich zewnętrznego wsparcia. [S15]

Jednocześnie usługa powszechna komplikuje zbliżenie do ultraortodoksyjnych formacji. Wezwali oni do przyjęcia przepisów przewidujących wojskowe zwolnienie ultraprawosławnych mężczyzn, podczas gdy urzędnicy opozycji prowadzili kampanię przeciwko temu ogólnemu zwolnieniu. W związku z tym spór dotyczy podziału obowiązku między osoby fizyczne, a nie tylko stanowiska ministerialne. [S15]

Jednakże dostępne informacje nie precyzują wyjątków przewidzianych w przyszłych ustaleniach, sankcjach lub gwarancjach wolności sumienia. Możliwość służby cywilnej jest uwzględniona w ogłoszonych warunkach, ale żadna z opisanych jeszcze umów nie pozwala na ocenę indywidualnych ograniczeń lub konkretnych warunków. To stanowisko negocjacyjne, a nie nowy obowiązek. [S15]

Netanjahu broni innej formuły jedności

Netanjahu wzywa do ustanowienia rządu jedności między partiami syjonistycznymi i przedstawia kierownictwo zależne od arabskich formacji jako zagrożenie dla Izraela. Jest to argument polityczny, a nie ustalony efekt. Yashar odpowiedział, zapraszając Likuda do zerwania ze swoimi ekstremistycznymi sojusznikami i dołączenia do rządu pod przewodnictwem Eisenkota. Wezwanie jednostki obejmuje zatem warunki konkurencji. [S12] [S15]

Eisenkot będzie miał 28 dni na negocjacje, z możliwością przedłużenia o 14 dni. W przypadku niepowodzenia inny kandydat mógłby uzyskać możliwość utworzenia rządu; Niepowodzenie całej procedury utorowałoby drogę nowym wyborom. Wybór prezydenta stwarza zatem możliwość zmiany, nie gwarantując większości zdolnych do zarządzania. [S3] [S5]